Við fórum í svakafína ferð um helgina. Við lögðum af stað snemma á fimmtudaginn, daginn eftir golf-vikuna miklu.
Við byrjuðum að henda töskunum okkar inná hótel í Algeciras sem er ferju-borg við syðsta hluta Spánar. Við keyptum okkur miða til Marokkó svo við kæmumst nú örugglega með daginn eftir. Eftirmiðdagurinn fór í ferðalag til Gíbraltar sem er þarna rétt hjá. Svaka skrítið að vera komin til Bretlands á miðju Spáni!! Þetta er smá borg í hlíðum stórs kletts. Annars féllum við nú ekki fyrir fríríkinu Gíbraltar, þar sem ekkert var ódýrara en í Almeríu.
Við skoðuðum aðal túristastaðina, og ógleymanlegast voru halalausu aparnir í fjallinu. Við keyrðum upp ógeðslega mjóa og þrönga vegi upp fjallið og speglarnir voru ansi oft “teknir inn”. Þegar ofar dró urðu skiltin fleiri og fleiri sem á stóð að bannað væri að gefa öpunum að borða. Engir apar sjáanlegir, svo við vorum eiginlega hætt við og byrjuðum að góla á apamáli Við gáfumst upp og ætluðum að taka myndir af útsýninu… en þá kom api röltandi upp götuna. Spurning var: Eigum við að stökkva inní bíl og loka á eftir okkur eða bíða og heilsa þeim sem við kölluðum á. Öpunum fjölgaði nokkuð hratt svo við ákváðum að fara inní bíl.
Aparnir byrjuðu að stilla sér upp, hver á fætur öðrum og nú skilur maður vel hversu líkt mannkynið er öpum.
Einn hændist að okkur og settist á stólpa sirka 1 metra frá bílnum og stillti sér upp fyrir myndatöku. Rúðurnar á bílnum voru aðeins rykugar svo Alma sagði: “Skrúfaðu niður svo ég nái betri mynd!!”. Var það gert og apinn fann brauðilminn streyma útum afturgluggann þar sem við vorum með nýbakað brauð. Rétt í því sem rúðan kom niður stökk apinn inní rúðuna og stóð í rúðugatinu: Ölmu brá allsvakalega og rak upp mikið hátíðnihljóð svo apinn fékk fyrir eyrun (og Hákon líka).
Hákon hífði rúðuna upp aftur og apinn stökk ekki til baka fyrr en hann var við það að kremjast. Hann stökk þá á spegilinn og sat þar til að ná andanum. Við náðum aðeins að róa okkur niður og stilla fókusinn á myndavélinni uppá nýtt. Þegar rúðan var skrúfuð aðeins niður fyrir hann var hann fljótur að setja puttana inn og sníkja mat. Hann fékk ekkert greyið. Hann rölti því aðeins um framrúðuna og þá kom svipur á Hákon og sagði “ekki á húddið, ekki á húddið”. Apinn hagaði sér eins og herramaður.
Að lokum stökk hann af bílnum og við héldum heim á hótel….

Morguninn eftir vöknuðum við snemma til að ná ferjunni til Marokkó. Siglingin var rúmur klukkutími á einni svona “hraðferju”. við ákváðum að hún hlyti að vera rosa fín svo við þyrftum ekki sjóveikistöblur. Ferðin gekk nú vel, en við vorum bara heppin að við verðum ekki sjóveik, því ekki var hægt að standa fyrir veltigangi. Náðum við okkur í stimpil um að meiga vera í einn dag í Marokkó um borð og svo blasti Afríka við okkur. Við vourm ekki fyr komin út en “okkar maður” sem var með alveg ein merkimiða og við hóaið í okkur. Jújú það var gædinn okkar hann Mustafa. Hann fór með okkur í leigubíl þar sem bílsjórinn hann Muhammed var. Keyrðu þeir með okkur um bæinn og hann Mustafa talaði mikið. Fyrsta stopp var svo að sjá kameldýr og jú auðvitað vildum við fara á bak:) Eftir kameldýraleiðangurinn fórumm við inn aftur á rúnntinn. Hann sagði okkur hvaða hverfi er hvað og hvers lenskt fólkið væri sem byggji þar, en í dag er allt blandað,það er að segja; spánverjar, ítalir, bretar, muslimir, gyðingar, kristnir, portúgalir ofl ofl.
Því næst vara gengið um gamla bæinn. Vá! þetta var öðruvísi en maður er vanur. Hér hanga rafmagnssnúrurnar niður(hvort þær virki?) og enginn er með vatn! Það eru brunnar um allt og fólkið tekur bara fram slönguna og leiðir þannig vatn heim! En í þessu hverfi eru engir skattar!! Því næst hittum við tvo menn með slöngur. Jú jú svaka spennandi…. opnuðu einn kassa og læddist upp úr svört Marokkósk Kobra sem var nú ferkar löt að mínu mati. En svo voru þeir líka að leika sér með aðra slöngu og buðu manni að koma við. Hákon var nú fyrstur til og fékk fína mynd:) en svo var komið að mér! ufff slöngur eru ekki mitt uppáhald svo ég skellti mér líka til þeirra. Ojjj mér stóð nú ekki á sama þegar þeir tróðu henni á hausinn á mér!!! en ég lifði nú af og núna getur maður allt;) Eftir þessa heimsókn héldum við áfram um hverfið og alltaf var hann Mustafa með sögur að segja. Allir virtust þekkja okkar mann og hann kynnti okkur fyrir ýmsu fólki. Það er ótrúlegt hvernig þetta fólk vinnur, td. var kona að vefa teppi og kompan sem hún var í var eins og kústaskápur og hún undir vefstólnum því ekki var slpáss annars staðar. Og svo bakarinn, jú þeir voru nú 4 þar inni og allt brauðið var bakað inni í ofni kynntur með við og auðvitað keyptum við brauð, sem var mjög gott. Því næst var farið inn í túristabúð sem seldi ALLT, teppi, jakka, skartgripi, töskur, kjóla(þeirra stíl) ofl ofl og auðvitað voru þar mjög ítnir sölumenn á ferð. Síðar var farið inn í “kryddbúð”. Við þefuðum og þefuðum og þefuðum og fengum kennslu í hvað hvaða krydd er gott við hausverk, liðagigt ofl. og auðvitað varð að versla svoleiðis smyrsl og annað líka. Eftir “gettóið” komum við í nútímann og þar fórum við á veitingarhús og fengum þessa týpísku Marakkó rétti; kús kús, lamb, grænmetissúpu og myntute.
Eftir allt þetta var tími okkar búinn!:( Við hittum þá Muhammed leigubílstjóra aftur og vorum keyrð niður á höfn og komið fyrir í ferjunni sem flutti okkur afur til Spánar.
Dagur 3: við héldum okkar striki og vöknuðum snemma til að nýta daginn. Nú lá leiðin til Jerez. Keyrðum í nokkra tíma í allt öðruvísi landslagi en er hér við Almeríu. Hér er allt svo gróið, ekki þessi eyðimörk sem er hér. Þegar nær dróg fór hestum að fjölga, þetta hérað er mjög frægt fyrir hesta og einnig fyrir sherrí. Við komum við í elstu borg evrópu; Gádiz. Gádiz er mjög falleg borg. Við hjóluðum þar um og skoðuðum allt sem danska ferðabókin sagði að maður ætti að skoða. Mæli alveg með að fólk kíki þar við! Eftir nokkura tíma hjólatúr í bænum héldum við áfram. Við vissum að við yrðum að vera komin snemma til að tékka okkur inn á hótelið sem búið var að panta annar myndu þeir láta herbergið. Þessi helgi í Jerez er sú stærsta hjá þeim. Við fundum hótelið en…. viti menn við vorum ekki skráð þar…. NEI við vorum skráð á þetta hótel í allt öðrum bæ 300km í burtu hihi en konan í lobbíinu hló og hringdi fyrir okkur á önnur hótel og fann loks eitt hjúkkit!!!
Við komum okkur fyrir og röltum um bæinn. Þessi bær er nú ekki nærri því eins fallegur og Gádiz. Fórum um kvöldið á ítalskan stað sem er besti ítalski matur sem við höfum smakkað! Allt var hreynlega fullkomið!!!! við höfum nú farið á þá nokkra veitingastaðina en þessi slær þeim öllum við. Eftir frábæra matinn á frábæra staðnum(NB mjög töff að innan) var svo haldið af stað til að fynna Flamengo stað. En viti menn við fundum engan og það var nú satt að segja ekki mikið opið. Við komumst að þeirri niðurstöðu að allir þessi 100-200þús móturhjólamenn nenntu ekki að horfa á svoleiðis. Svo það eina sem maður sá þetta kvöldið voru mótorhjól og mótorhjól og afur mótorhjól. Það er ekki nema von að allt sé yfirfullt af hjólum þegar svona keppni er í bænum.
Dagur 4: Við lögðum af stað rétt fyrir hádegi en aðalkeppnin átti að byrja klukkan 2. Við vorum með miða sem skúringarkonan á hótelinu seldi okkur á passlegu yfirverði !! Við þurftum að leggja 2 km frá brautinni og labba. Þetta tók enga stund og keppnin var flott og spennandi. Spánverjarnir lifa sig svakalega inní þetta og voru löngu mættir þegar við komum, þeir fóru allir í fýlu þegar Ítalinn Rossi tók forystu þegar 3 hringir voru eftir af Spánverjanum Gibernau. Hahaha.
Fínu miðarnir okkar gáfu okkur bara sæmileg sæti í moldinni

Eftir klukkutíma umferðarhnút var þjóðvegurinn tekinn heim. Við komum heim um 9 leytið, þegar Real Madrid var nýbúið að valta yfir Barcelona og allir syngjandi á götunum !!

Frábær helgi

Thá erum vid aftur komin til Almeríu. Vid erum búin ad taka fullt af myndum sem verda settar inn fljótlega en thad er svo mikid ad gera hjá okkur núna. Vid gefum ykkkur ferdasöguna Amsterdam-París-Andorra-Valencia-Almería eins fljótt og vid getum…