Ég var að fá mér Blackberry síma. Spurning hvort þetta sé tæki til að svala netfíkninni eða halda manni tengdum við umheiminn? Ætli svarið sé ekki sambland af báðu. Jú maður nær að skoða tölvupóstinn sinn, sem í flestum tilvikum má bíða þar til “á eftir”. En heimasíður er erftitt eða ómögulegt að skoða, þær verða allar afskræmdar nema hjá allra flottustu fyrirtækjunum sem gera sérstakar heimasíður fyrir svona síma.

Ókosturinn við þessa græju er stærðin, hún er tvöfalt stærri en gamli lúni gemsinn minn. Einnig er stjórnborðið frekar ruglingslegt og skrunhjólið sem stjórnar öllu þarfnast þjálfunar.

Svo ætlaði maður að horfa á sjónvarpið í græjunni eins og Vodafone er búið að vera að auglýsa, en ég get ómögulega fundið það, en fann í staðinn nýjasta hringitóninn á síðunni þeirra. það er jólalag…

Síðustu dagar hafa verið svona líka ljómandi góðir. Við Gunde fórum í velheppnaða pabba ferð uppí bústað um helgina. Svo í gær gekk á ýmsu. Alma kom heim frá USA með brúðarkjólinn fyrir sumarið og vakti það mikla lukku. Karen Erla var ákaflega ánægð að sjá hana en var aftur á móti svolítið pirruð útí hana fyrir að hafa stungið af í 5 daga. Það er nú allt komið í lag í dag.

Eftir hádegið fór ég og sótti nýja hjólið mitt í tollinn. Gaman að sjá hjól aftan á pallbílnum eftir 6 mánaða hlé. Hjólið var reyndar haugskítugt eftir að hafa verið lengi í geymslu. Það tók Eimskip um 90 mínútur að leita að hjólinu, það var einfaldlega týnt hjá þeim. Algjörir lúserar. Það fannst að lokum.

Um kvöldið sáum við svo fyrsta jaxlinn hjá Kareni Erlu. Helmingurinn af honum er kominn út og hinn innan seilingar, einnig styttist í annan í neðri gómnum. Þetta er örugglega pínu sársaukafullt fyrir litla greyið.

Í dag prófaði ég að gangsetja nýja hjólið og allt í gúddí. Adrenlínið fór aðeins á flug þannig að ég ákvað að fara á vespunni í vinnuna klukkan 15. Þá var blíðskaparveður en á leiðinni heim klukkan 20 var brjálað veður, rok og rigning. Ég hætti að vorkenna mér þegar ég tók framúr einum á reiðhjóli á leiðinni.

Ef ég væri með svona “bloggvinir” hérna til hliðar myndi ég hafa Önnu Kristjáns þar. Glæsileg bloggfærsla hjá henni hér. 

Hér með lýkur lengstu bloggfærslu minni til þessa dags,
Hákon

Þá er hún Alma mín skroppin til USA. Farin að gera innkaup fyrir sumarið og aldrei að vita nema hún kaupi eitthvað gotterí fyrir brúðkaupið. Við Karen Erla ætlum að reyna að gera eitthvað kósí á meðan og förum í sumarbústað alla helgina að Úlfljótsvatni. Vonandi saknar hún ekki mömmu sinnar of mikið, því 5 dagar eru kannski langir að líða þegar maður er svona lítill….

Hákon