Snemma á tíunda áratugnum átti ég glæsilega Mercedes-Benz bifreið í stuttan tíma. Þetta var E280 þrumufleygur sem ég sakna stundum gríðarlega. Hann var með kraftmikilli 6 cyl vél, sjálfskiptur með rjómagulum vínyl sætum og topplúgu (sem lak). Þetta var allavega algjör limmósína og glæsikerra. Hér er mynd af svipuðum bíl, en einhverra hluta vegna virðist enginn hafa tekið mynd af mér á Benzanum á sínum tíma… Minn var líka með svona hjólkoppum máluðum í sama lit og bíllinn
Bíllinn var orðinn nokkuð gamall þegar ég átti hann og talsvert bras var í kringum viðhald á honum. Einn daginn var hann í algjöru toppstandi og þá var tækifærið nýtt og hann keyrður á bílasölu og var skipt út fyrir glæsilega Fiestu.

Í vikunni sem leið eignuðumst við hjónin svo nýjan Benz. Þessi heitir E-200 Kompressor og er svakaleg lúxuskerra. Þetta er vel búinn bíll og er m.a. með sóllúgu og hálf-leðurssætum á móti vinylsætum í þeim gamla. Hann er með cruise control og bláum rúðum svo eitthvað sé nefnt. En það sem skiptir mestu máli er að það er svakalega gaman að keyra hann. Hann hreinlega líður áfram, mjúkur yfir hraðahindranir og stinnur í kappakstri (er mér sagt). Karen Erla er líka rosalega ánægð því við keyptum nýjan stól handa henni líka þar sem hún horfir framávið og nýtur hún nú útsýnisins miklu betur.
Stemmningin er allavega svipuð í báðum bílunum, maður skynjar arfleiðina og sér hvað stenst tímann tönn í hönnun glæsilegra bíla. Til dæmis er klukkan í mælaborðinu nánast eins útlítandi í báðum bílunum þó svo það sé 25 ára aldursmunur á milli þeirra.