Þeir sem fylgst hafa með viðskiptalífinu undanfarin ár hafa tekið eftir þeirri augljósu þróun sem hefur átt sér stað þ.e. sameining lítilla eininga borgar sig. Stærðarhagkvæmnin er raunverulegur hlutur og til að geta verið samkeppnisfær þarf að ná ákveðinni stærð. Það stærsta er ekki endilega best því fyrirtæki þarf að feta hinn gullna meðalveg um að vera stórt (stærðahagkvæmni) og lítið og kvikt. Löngum hafa þær sögur gengið að “þetta yrði aldrei hægt í Reykjavík, það tekur allt svo langan tíma þar” en þessari hugsun þarf að breyta.

Stjórnmálamenn hafa á undanförnum árum verið sífellt að þróast frá flokkakerfinu. Hver og einn stjórnmálamaður hugsar nú meira um eigin hagsmuni en áður. Áður fyrr voru nefnilega hagsmunir flokksins hagsmunir flokksmannanna. Framsókn þurfti að styðja bændurna, því þeir voru bændur. Sjálfstæðismenn vildu efla viðskiptalífið því þeir voru bisnessmennirnir og svo framvegis. Í nútímasamfélaginu eru þessar gömlu klisjur úreltar en það sem verra er að hver og einn er farinn að hugsa um sitt eigið skinn.

Samfylkingin er ekki fyrr komin í stjórn en þá er ráðuneytum fjölgað þvert á kosningaloforð. Tilgangurinn er að fleiri einstakir meðlimir hennar fái að ráða aðeins meira og fái hærri laun og eftirlaun. Eftir að hafa skælt í mörg á yfir meðferð stjórnarinnar á litla manninum, lætur formaðurinn sín fyrstu verk verða að fara í opinbera heimsókn til Austurlanda nær og virkilega gefa það út að framlag hennar færir þeim nær friði. Fyrir mér lítur þetta út eins og að hún fórni sínum hugsjónum fyrir smá sól, sand og dagpeninga.

Continue reading »